Co wyróżnia kurkumę Lakadong

Większość kurkumy na półkach sklepowych zawiera 2–3% kurkuminy, związku odpowiedzialnego za jej barwę i w dużej mierze za jej renomę. Lakadong, uprawiana na spowitych mgłą zboczach wzgórz Jaintia Hills w Meghalaya, zazwyczaj zawiera około 7% — ponad dwa razy więcej. Widać to w chwili, gdy otwiera się słoik: głębsza, bardziej żywiczna pomarańcz oraz aromat cieplejszy i bardziej ziemisty niż płaski, kurzowy zapach masowej haldi.

Ta różnica wynika z miejsca i cierpliwości. Lakadong to konkretna lokalna odmiana, uprawiana na wysokości, w bogatej w żelazo glebie, zbierana późno i powoli suszona na słońcu, a następnie mielona na kamieniu w małych partiach. Niczego z tego nie da się przyspieszyć ani odtworzyć, po prostu opatrując worek etykietą „o wysokiej zawartości kurkuminy”.

Ma to znaczenie również dlatego, że kurkuma jest jedną z najczęściej fałszowanych przypraw na świecie — sztucznie powiększaną tańszymi korzeniami, rozjaśnianą chromianem ołowiu lub fumigowaną tlenkiem etylenu. Kurkuma z jednego źródła, przebadana laboratoryjnie, omija to wszystko. Kupujesz jedną odmianę, z jednego miejsca, bez żadnych dodatków.

W kuchni mniejsza ilość wystarcza na dłużej. Używaj jej tam, gdzie to barwa i ciepło niosą danie — złote mleko, tarka do dalu, pieczone warzywa czy marynata — a będziesz potrzebować mniej, niż przywykłeś.